یافته، اولین پایگاه خبری دارای مجوز در لرستان

دقایقی است که از مراسم تشییع و تدفین فرزند دلبند عبدالرضا شهبازی برگشته‌ام، تمام فکر و ذکرم معطوف به عبدالرضا و حال و روز غم انگیزش است.
در مقابل دکه روزنامه‌فروشی ابتدای خیابان شیرخوارگاه می‌ایستم، نگاهی به نشریات می‌اندازم و هفته‌نامه سیمره را خریده و مشغول خواندن تیترهایش هستم، ناگهان مردی از پشت صدایم می‌زند، برمی‌گردم، مردی حدوداً 65 ساله، با موهای ژولیده، چهره‌ای خسته و تکیده، ته‌ریش سفید و چشم‌هایش که گود افتاده است، می‌گوید: آقا میشه یک نسخه از این کتاب‌های شعرم را بخری؟ این شعرها را خودم سروده‌ام، برایم مهمان آمده است و به پول نیاز دارم.
یک لحظه فرو می‌ریزم، از فکر و خیال و داغ سنگین عبدالرضا برای دقایقی فاصله می‌گیرم، نگاهی به کتاب‌اش می‌اندازم، اسمش را که گوشه‌ی سمت چپ کتاب می‌بینم، تازه متوجه می‌شوم با چه آدم پر و عمیقی روبرو شده‌ام، بی‌درنگ و باکمال افتخار یک جلد از کتاب‌ها را خریداری می‌کنم، خواستم که بیشتر بردارد، اما قبول نکرد.
 در کمال تواضع و مناعت طبع با غمی عمیق که پر از حرف‌های نگفته بود خداحافظی کرد. دو ساعت از این دیدار گذشته است و حرف‌های شاعر پرآوازه‌ی لرستانی و فروش کتاب‌هایش توسط خودش در خیابان‌های سطح شهر چون پتک آهنین بر سرم فرود می‌آید. چرا یک شاعر که چون گنجینه و سرمایه‌ای عظیم به شمار می‌رود، به این روز افتاده است؟
 جامعه و مسوولان مرتبط با حوزه‌ی هنر با نخبگان و هنرمندان خود چه می‌کنند؟ روزگار غریبی ست، همه‌ی ما آن‌چنان در مشکلات و ظاهر زندگی غرق‌شده‌ایم که به چیزی غیر از خودمان فکر نمی‌کنیم. در ده‌های گذشته انسانیت و غم همنوع از دغدغه‌های طبیعی انسان‌ها قلمداد می‌شد، اما فشارهای اقتصادی، ورود فراگیر تکنولوژی، خودخواهی و منافع شخصی انسان‌ها را به‌تنهایی، انزوا و بی‌احساس بودن کشانده است. در اینکه اولویت هر انسان تأمین نیازهای فردی و خانوادگی‌اش است هیچ تردیدی وجود ندارد، اما یک انسان متعهد و باخرد در قبال جامعه و افراد نخبه‌اش نیز دارای مسوولیت است.
 هر جور و از هر طرف که نگاه می‌کنم، نمی‌توانم بپذیرم یک هنرمند نام‌آشنا یک شاعر غزل‌سرا که سروده‌های لکی‌اش ورد زبان‌هاست، این گونه در زیر تیغ آفتاب داغ تابستان خیابان‌های شهر را برای به دست آوردن یک‌لقمه‌نان حلال پیاده می‌پیماید. چقدر تلخ و گزنده است برخی تراژدی‌ها، برای برخی‌ها که لیاقتشان بسیار بالاتر از وضعیتی است که در آن دچارند. به احترام جایگاه و منزلت این شاعر گران‌قدر لرستانی از بیان نام ایشان معذورم. امیدوارم روزی برسد هنرمندان و سرمایه‌های اجتماعی‌مان را تا وقتی که دیر نشده است، ارج نهاده و قدرشان را بدانیم. حیف و صد حیف که جامعه با افراد معتقد با اصول مدارا نمی‌کند.
 
 ار بی‌کسی وژ هوره بسمه
و روژ ای دل‌تنگی واتوره بسمه
 
"شب‌ها را به خاطر بی‌کسی با مویه به سر می‌آورم، سراسر روز را نیز با خودم حرف می‌زنم"

http://yaftenews.ir/images/stories/93-7.8/toolabi-reza.jpg 






رضا طولابی/ پایگاه خبری یافته

دیدگاه‌ها   

#1 علی 1396-06-11 19:00
واقعا خواندنی اما درد آور بود آقای طولابی بنده چندین سال است دور از دیار وسرزمین آبا اجدادی برای کار بسر میبرم همیشه وقتی به چهره خسته اما پاک مردمان سرزمینمان نگاه میکنم اندوهگین میشوم کاش میشد روح زنده کردن فرهنگ غنی این قوم به کنار گذاشته را زنده کرد تنم لرزید شهدای زهاد شیر جان دادن که امروز ما به لکی ولری صحبت کنیم که فرهنگ غنیمان هرگز نمیرد .دورود وسپاس از شما.وتشکر ویژه از سایت یافته.وسربرزی خورماوه.
نقل قول کردن
#2 عطا اله کیافر 1396-06-12 03:53
بدرود جناب طولابی ،،،استحضار دارید حفظ ارزشهای فرهنگی استانی وکشوری کاری بسیار سخت وطاقت فرسا ونیاز به بک برنامه ریزی پیچیده دارد که خیلی از انتظارات را با هدف قراردادن نقطه ابهامات ومحو کردن ضعف ها وکاستی هامیشود بر آورده کرد ،،،وقتی متوسط آمارمطالعه در کشور واستان فاجعه بار بوده وبرنامه ای جهت خروج ازین بن بست ارایه نمیشود چگوپه میتوان معضلات فراوان جانبی را از پیش رو ب داشت،،،متخصصان وبرنامه ریزان باید ماه ها وسالها کار کنند تا بتوانند ابتدا مشکلات عمیق اقتصادی وفرهنگی وحتی سیاسی را برطرف کنند آنگاه دنبال موارد حاشیه ای بود ،،،،مدتی در برنامه ریزی کلان بخشی واستانی با مدیریت استانداری کار کردیم وصدها وهزاران صفحه پیشنهاد مکتوب دادیم ،،،،همه راکد وبا صرف هزینه زیاد به باد فنا رفت ،،،،افراد جدید که به کار گرفته میشوند همان مسیر را خلاصه ولی باز هم بن بستی که قبلا تجربه شده در انتظارشان هست ،،،،،،،،،،مطلب پردازش نشده اگه غلط داشت پوزش میخواهم ،،،،،
نقل قول کردن
#3 اکبر-ظ 1396-06-12 16:01
متاسفانه سرنوشت تلخی است که شامل خیلی ها شده .
نقل قول کردن

نوشتن دیدگاه

تذكر: نظرات حاوي توهين يا افترا به ديگران، مطابق قوانين مطبوعات منتشر نمي‌شوند

بازگشت به بالا