یافته، اولین پایگاه خبری دارای مجوز در لرستان

فوتبال در دهه 1310 توسط نظامیان غیربومی لشکر پنجم ارتش و فرهنگیان غیر‌بومی به خرم‌آباد آمد. اواخر دهه 20 تیم منتخب (کُلُنی) خرم‌آباد با تلفیقی از بازیکنان بومی و غیر‌بومی شکل گرفت و از حدود سال 1340 فوتبال محلات خرم‌آباد رونق یافت.
فوتبال لرستان مرهون و مدیون تلاش‌های خالصانه پیشکسوتانی است که به‌رغم همه کاستی‌هایی که در آن دوران موج می‌زد، با عشق و تعصب مثال‌زدنی در پرورش استعداد‌های ناب ورزش استان جان‌فشانی کردند. اگر چه کمبود امکانات مشکلات بسیاری ایجاد می‌کرد، اما این مربیان دلسوز خم به ابرو نیاورده و با صعه صدر در پیشرفت فوتبال و ورزش لرستان متحمل زحمات زیادی شدند.
یکی از این پیشکسوتان زحمتکش و مورداحترام همه، استاد "پرویز جایدری" است که باید وی را پدر فوتبال نوین لرستان دانست. بسیاری از بزرگان کنونی و گذشته فوتبال استان در عرصه‌های داوری و مربی‌گری، موفقیت خود را مرهون هدایت و معلمی به نام جایدری بوده‌اند و پیشرفت کسانی چون مرحوم ناصر میرزایی‌، مرحوم عبدالرضا نصرالهی‌، فتح‌الله کریمی‌، قدرت‌الله کاوه‌، بهمن محمدی‌پور‌، سهراب مالمیر‌، شمس‌الله خنجری و ... با آموزش و رهنمودهای استاد جایدری میسر گشته است.
پرویز جایدری متولد 1315 بازیکن سابق تیم‌های منتخب خرم‌آباد و آموزشگاه‌های بروجرد در دهه 30، مربی تیم‌های آموزشگاه‌ها و جوانان لرستان در دهه‌های 40 و 50، مربی تیم پاس خرم‌آباد در مسابقات زیرگروه لیگ تخت‌جمشید در دهه 50، اولین داور لرستانی است که در مسابقات جوانان و باشگاه‌های کشور در دهه‌های 40 و 50 به قضاوت پرداخت.
وی به عنوان اولین داور و مربی رسمی فوتبال خرم‌آباد طی سال‌های 1343 و 1347 دوره‌های مربی‌گری و داوری فوتبال را زیر نظر مرحوم حسین فکری، مرحوم اصغر تهرانی و مرحوم داوود نصیری با موفقیت گذراند. اگر چه پیش از وی برخی دیگر نیز در این زمینه فعالیت می‌کردند، اما جایدری نخستین کسی بود که موفق به گرفتن مدارک رسمی داوری و مربی‌گری در آن زمان شد که اخذ چنین مدارکی در آن دوران، کار هر کسی نبود و شرایطی از جمله فعالیت مستمر، داشتن صلاحیت اخلاقی و حداقل مدرک تحصیلی دیپلم و ... را می‌طلبید.
جایدری از سال 1353 تا 1355 مسوول تربیت‌بدنی آموزش و پرورش لرستان بود و پس از آن نیز تا سال 1373 مسوولیت انجمن فوتبال آموزشگاه‌های استان را بر عهده داشت و در این سال پس از 35 سال خدمت در آموزش و پرورش لرستان بازنشسته شد.
وی بازیکنان بسیاری تحویل جامعه فوتبال لرستان داد که از آن جمله می‌توان به مرحوم ناصر میرزایی، غلام زینی‌وند، عبدالرضا عطاری و ... که در لیگ تخت جمشید توپ زدند و به عضویت تیم‌های ملی، امید و جوانان ایران درآمدند، اشاره کرد.
 
خبرگزاری برنا گفت‌وگویی با این پیشکسوت دوست‌داشتنی و با اخلاق ترتیب داده است که در پی می‌خوانید:
 
آقای جایدری، چگونه به دنیای ورزش پای نهادید‌؟
 
ورزش را از حدود 10 سالگی و به سال 1325 در کنار افرادی چون هوشنگ جباری‌، مرحوم منوچهر رهبری‌نژاد‌، مرحوم پنج‌شنبه (فریدون) کمالیان‌، مرحوم ابراهیم معنوی‌، طهمورث رستمی‌، باقر سلطانی و ... در زمین خاکی شهنوازی (پارک شهر کنونی خرم‌آباد‌) و محله دو برادران آغاز کردم. مربی ما آقای برنجی در دبستان 15 بهمن بود. بیش‌تر به فوتبال و دو و میدانی می‌پرداختم‌. مرحوم پدرم (حاج محمد‌علی جایدری) مشوق اصلی من در امر تحصیل و ورزش بود‌. هر وسیله‌ ورزشی که نیاز داشتم برایم سریعا فراهم می‌کرد. برای مثال سال 1332 یک جفت کفش فوتبال چرمی استوک‌دار از آبادان برایم هدیه آورد‌. هم‌چنین وسایلی نظیر وزنه و هالتر را برایم فراهم می‌کرد.

امکانات ورزشی خرم‌آباد در آن موقع به چه شکلی بود‌؟
امکانات ما در آن زمان بسیار کم بود. زمین‌های ورزشی خاکی و مملو از علف‌های هرز و سنگ و کلوخ بود و از خط‌کشی زمین نیز در آن دوران خبری نبود‌. توپ چرمی فرسوده (ویسی) نیز تنها وسیله بازی فوتبال و یا والیبال عده‌ای عاشق به شمار می‌رفت که برای فعالیت در این عرصه از جان و دل مایه می‌گذاشتند. گاهی نیز روی شن‌های کنار رودخانه شهر (گلال) یا چمن باغ فلاحت (کشاورزی) و پارک شهنوازی به کشتی گرفتن و دو و میدانی مشغول بودیم.
 
استاد چون شما را بیش‌تر با رشته ورزشی فوتبال می‌شناسند‌، در مورد آغاز فعالیت خود به عنوان بازیکن این رشته توضیح دهید.
اوایل دهه 30 با وجودی که نوجوان بودم، همراه با آقایان غلام‌حسین برنجی، غلام ترابی‌نژاد، سیروس شجاع، مرحوم مکه (محمدحسن) طولابی و چند نفر دیگر عضو تیم منتخب خرم‌آباد بودم که اکثر نفرات تیم را نظامیان غیربومی و گاه فرهنگیان غیربومی تشکیل می‌دادند. همراه این تیم به شهرهای مختلف مثل کرمانشاه، دزفول، بروجرد، دورود و ... برای انجام بازی‌های دوستانه می‌رفتیم چون آن زمان مسابقات رسمی و منظمی در کشور ما برگزار نمی‌شد و لیگ کشوری نداشتیم.
پس از آن در اواسط دهه 30 جهت ادامه تحصیل به دانش‌سرای کشاورزی بروجرد رفتم و از سال 1336 تا 1338 آن‌جا مشغول تحصیل بودم. چون به دو ومیدانی، وزنه‌برداری، دوچرخه‌سواری، کشتی و فوتبال علاقه داشتم و در دانش‌سرا عنوان اول را کسب کردم، از سوی آقای دهقان رئیس دانش‌سرا به عنوان مسئول ورزش آن‌جا منصوب شدم. در این مدت به همراه آقای یدالله امیدزاده اولین نشریه ورزشی لرستان که مختص اخبار ورزشی دانش‌سرا بود را در اردیبهشت 1337 منتشر کردیم.
قبلاً که عضو تیم منتخب خرم‌آباد بودم و برای انجام بازی‌های دوستان با بروجرد روبه‌رو شده بودیم، با مرحوم غلام‌رضا کاروان دوستی و آشنایی پیدا کرده بودم، لذا ترتیب برگزاری مسابقات مختلفی با همکاری ایشان می‌دادیم و من نیز در زمان حضورم در بروجرد به عضویت تیم منتخب این شهر و آموزشگاه‌های بروجرد درآمدم و حتی در مسابقات استان ششم که در مسجدسلیمان برگزار شد، همراه تیم بروجرد مقابل خرم‌آباد بازی کردیم که یک بر صفر پیروز شدیم و فقط در بازی نهایی مغلوب تیم آبادان شدیم که از بازیکنان مطرحی مثل مرحوم پرویز دهداری بهره می‌برد.

دیدگاه‌ها   

#1 علیرضا 1395-10-26 08:37
زنده باشن استاد جایدری
نقل قول کردن
#2 همشهری خرم ابادی 1395-10-26 23:26
درود بر استاد جایدری بسیاری از قهرمانان شهر خرم اباد که توانستند جایگاهی در ورزش قهرمانی در سطح ملی پیدا کنند مرهون زحمات ایشان می باشند.
نقل قول کردن
#3 فرهاد داودوندی 1395-10-27 08:39
استاد پرویز جایدری

افتخار ورزش بروجرد و لرستان می باشد
نقل قول کردن
#4 مهدی غیبی 1395-10-28 20:24
اینجانب مهدی غیبی ،فرزند حشمت اله ....نوه مرحوم استوار محمد باقر غیبی یکی از بزرگترین از
بزرگ ترین افتخارات زندگیم، نسبت فامیلی است که ،با ایشان دارم که ایشان پسرعمه پدرم،و خواهر زاده پدر بز گم می باشد.....آدم وقتی کودک است بزرگی و عظمت آدم های بزرگ را درک نمی کند ،ولی در طول زمان متوجه این مسائل می شود.....آری، ......زمانی را بیاد می آورم ،پدرم که بیست سال از ایشان،کوچکتر بود به وی زنگ می زد که،آقا مهدی فلان مدرسه را دوست دارد که ثبت،نامش نمی کنند و ایشان من را می برود مثل بچه خودش ثبت نام می کرد،خلاصه از بزرگ وای ایشان هر چه بگوئیم کم است ،....دست بوس حاج پرویز جایدری مهدی غیبی....
نقل قول کردن
#5 مهدی غیبی 1395-10-28 23:10
با سلامی دوباره آقای جایدری در میان خانواده گرفته تا فامیل....از شهرمان گرفته تا استان مان، ووو....باعث و موجب افتخار بوده و هست.....اگر ......بنده بگویند انسانیت و بزرگواری را در چه
دیده ای و می بینی، من فقط می گویم..
در منش کردار، ورفتار *حاج پرویز جایدری*
دست بوس ایشان *مهدی غیبی*
نقل قول کردن
#6 مهدی غیبی 1395-10-29 02:04
بنده اینقدر این بزرگ وار ...حاج پرویز جایدری
....را دوست دارم که هر وقت در خانه زیا
در بین فامیل نام ایشان به میان میآید به درگاه
خداوند دعا می کنم که از عمر من بکاهد....
به عمر ایشان بیفزاید.....بزر گ مردی که پسر ...
مرحوم حاج محمد علی جایدری ست که یکی از
ثروتمندان خرم آباد ی بوده ولی ایشان
چنان متواضع مردمی هستند که جز به
انسانیت و مردم داری به چیزی بها نمی دهند....
دست بوس ایشان *مهدی،غیبی*
نقل قول کردن
#7 مهدی غیبی 1395-10-29 03:07
بنده دویست بیت شعر سروده ام که تقدیمش
می کنم به استاد حاج پرویز جایدری.........
*جلوه نما ومی بده تا که زخود رها شوم*
*در عالم مستی دل ز بند تن رها شوم*
*می که به حد خود رسد ،لایق پیمانه شود*
*دل که به درد خود رسد ،خراب و پیرانه شود*
شعر از سروده های بنده ،مهدی غیبی تقدیم به می ناب معرفت و اخلاق حاج پرویز جایدری.
نقل قول کردن
#8 سعیدسهرابی 1395-11-03 21:57
اقای جایدری ا فتخارماهستید خداوند حافظ شما باشد
نقل قول کردن
#9 مهدی غیبی 1395-11-04 22:56
پدرم برایم تعریف می کرد چهل سال پیش تازه ......ازدواج کرده ،و ،وضع مالیم زیاد مناسب نبود...
شب عید حاج پرویز می آمد با چند کت و
شلوار نو بعد می گفت -پسر دایی اینها را......
دادم برام دوختن ولی بهم کوچیک شده ،واست
آوردم ،درصورتی که نو نو بود و به این ،بهانه...
که قبلأ خریدم برایم،می خرید......
باید بگوئیم ایشان خصایل پهلوانی زیادی.
دارند ،که خدا نگهدارتان باشد.
نقل قول کردن
#10 مهدی غیبی 1396-01-23 01:21
چندین سال پیش کتابی را خواندم که یک....
جمله خیلی جالب بود و سال هاست در خاطرم
مانده....نوشته بود آدم های پست و حقیر مانند سراب هستند که هرچه به آنها نزدیک تر می شوی
به پوچی حقارت آنها بیشتر پی می بر ی و
آدم های بزرگ به مانند کوه هستند که هر چه به
آنها نزدیکتر می شوی بیشتر به عظمت و بزرگی
آنها پی می بر ی و براستی که حاج پرویز جایدری
به مانند کوهی استوار ،سرافراز است که از
مفاخر ،فاخر لر و لرستان می باشد،
دست بوس حاج پرویز-مهدی غیبی-
نقل قول کردن
#11 مهدی غیبی 1396-01-23 01:33
امروز که تولد امام علی -ع- بود به منزل ایشان برای عرض ادب و تبریک روز پدر زنگ زدم و
وقتی صدای رسا و سلامت ایشان را شنیدم.
انگار خداوند غالب بزرگترین هدایای آسمانی را
به بنده از آسمان نازل کرد بسیار خوشحال شدم
و همیشه از خدای متعال برای این بزرگ وار طول
عمری همراه سلامت و شادی خواهانم...
از راه دور کرج دست حاج پرویز جایدری
را می بوسم.......مهدی غیبی.....
نقل قول کردن
#12 مهدی غیبی 1396-01-23 07:41
عشق شراری بود در دل عاشق نهان-
کز رخ عاشق بود نور منیرهش عیان-

از خرد و علم دین عشق ندارد نشان-
مسئله عشق نیست ،در خور شرح وبیان-
به که به یک سو نهند،لفظ و عبارات را-....
بنده هم واقعأ قادر نیستم بزرگواری این
مرد حاج پرویز جایدری را با کلمات
توصیف کنم-دست بو س وی مهدی غیبی.
نقل قول کردن
#13 مهدی غیبی 1396-01-26 11:26
مرحوم پدر بزرگم همیشه بهم می گفت حاج پرویز
هم در اخلاق هم در ورزش هم سواد .وهم
یادگیری یک افلاطون است خداوند
صد و بیست سال عمر با عزت به ایشان عطا
کند.....خداوند حاج محمد علی جایدری
بزرگ هیئت پشت بازار را بیامرزد.
نقل قول کردن

نوشتن دیدگاه

تذكر: نظرات حاوي توهين يا افترا به ديگران، مطابق قوانين مطبوعات منتشر نمي‌شوند

بازگشت به بالا